ระดับการผลิต: การเปลี่ยนแปลงของผลผลิตจากการทำเหมือง ผลผลิตทางการเกษตร หรือการผลิตพลังงานส่งผลโดยตรงต่อปริมาณที่มีอยู่

รูปแบบการบริโภค: การเปลี่ยนแปลงด้านการใช้งานในภาคอุตสาหกรรม พฤติกรรมผู้บริโภค หรือการนำเทคโนโลยีมาใช้ส่งผลต่ออุปสงค์

รายงานสินค้าคงคลัง: ข้อมูลปริมาณสำรองรายสัปดาห์และรายเดือนมักกระตุ้นให้ราคาเกิดปฏิกิริยาในทันที

เงินเฟ้อ: สินค้าโภคภัณฑ์มักใช้เป็นเครื่องมือป้องกันความเสี่ยงจากเงินเฟ้อ โดยราคาจะเพิ่มขึ้นในช่วงที่เกิดเงินเฟ้อ

การเติบโตทางเศรษฐกิจ: กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งมักเพิ่มอุปสงค์ต่อวัตถุดิบ

อัตราดอกเบี้ย: อัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นอาจทำให้ดอลลาร์สหรัฐแข็งค่าขึ้น และสร้างแรงกดดันให้ราคาสินค้าโภคภัณฑ์ลดลง

ความแข็งแกร่งของดอลลาร์สหรัฐ: เนื่องจากสินค้าโภคภัณฑ์ส่วนใหญ่กำหนดราคาเป็น USD ดอลลาร์ที่แข็งค่าขึ้นจึงทำให้สินค้าโภคภัณฑ์มีราคาแพงขึ้นสำหรับผู้ซื้อที่ใช้สกุลเงินอื่น

ความผันผวนของสกุลเงิน: ความผันผวนอย่างรวดเร็วของอัตราแลกเปลี่ยนอาจสร้างความไม่แน่นอนด้านราคาในตลาดสินค้าโภคภัณฑ์

นโยบายการค้า: ภาษีศุลกากร มาตรการคว่ำบาตร หรือข้อจำกัดด้านการส่งออกอาจทำให้ห่วงโซ่อุปทานหยุดชะงัก

ความไม่มั่นคงทางการเมือง: ความไม่สงบในภูมิภาคที่อุดมด้วยทรัพยากรอาจคุกคามการผลิตและการขนส่ง

ความขัดแย้งทางอาวุธ: สงครามหรือความตึงเครียดในภูมิภาคอาจทำให้อุปทานหยุดชะงักและราคาพุ่งสูงขึ้น

เหตุการณ์สภาพอากาศรุนแรง: ภัยแล้ง น้ำท่วม และพายุเฮอริเคนส่งผลกระทบต่อสินค้าโภคภัณฑ์ทางการเกษตร

รูปแบบตามฤดูกาล: สินค้าโภคภัณฑ์จำนวนมากมีวงจรการผลิตและการบริโภคตามฤดูกาลที่คาดการณ์ได้

การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ: การเปลี่ยนแปลงระยะยาวของรูปแบบสภาพอากาศส่งผลต่อขีดความสามารถในการผลิต

การซื้อขายสัญญาซื้อขายล่วงหน้า: การกำหนดสถานะของผู้ซื้อขายสถาบันรายใหญ่อาจขยายการเคลื่อนไหวของราคา

กระแสการลงทุน: การเพิ่มสัดส่วนการลงทุนในสินค้าโภคภัณฑ์ในฐานะประเภทสินทรัพย์อาจผลักดันราคาโดยไม่ขึ้นอยู่กับปัจจัยพื้นฐาน